Leestijd: 2 minuten

Er zijn gemeenten waar ze zich druk maken over verkeersveiligheid. En er zijn gemeenten waar ze zich druk maken over de agenda. Renkum heeft duidelijk gekozen.

Want stel je voor: er ligt een motie over een kruispunt waar fietsers zich dagelijks afvragen of ze thuiskomen of rechtstreeks worden doorgestuurd naar de dichtstbijzijnde traumachirurg. Dan zou je denken: laten we daar eens meteen naar kijken.

Maar nee. In Renkum werd eerst gekeken naar iets veel belangrijkers. De planning van het feestje.

Nog voordat iemand “verkeersveiligheid” kon zeggen, kwam de burgemeester met een hoogst opmerkelijk ordevoorstel. Niet namens de raad. Niet na overleg. Niet na een telefoontje. Niet na een mailtje. Nee, gewoon uit de hoge hoed. Namens zichzelf én de kersverse coalitie van PRO, D66, CDA en VVD.

De motie over de levensgevaarlijke situatie bij Kievitsdel? Die kon best een week wachten. Want wat is nou een week? Voor een fietser misschien zeven dagen. Voor een bestuurder blijkbaar zeven borrels.

Ik zag het helemaal voor me.

“Voorzitter, er is een gevaarlijk kruispunt.”
“Ja, dat begrijpen wij.”
“En er kunnen slachtoffers vallen.”
“Dat nemen wij uiterst serieus.”
“Dus behandelen we het vanavond?”
“Nee, volgende week.” Wij hebben namelijk een coalitiefoto gepland.”

Prioriteiten. Dat woord viel vast ook in het coalitieakkoord. Waarschijnlijk ergens tussen “lef”, “vertrouwen” en “nog even wachten”. Want dat akkoord gaat voortdurend over daadkracht.

Ik heb het gelezen. Daadkrachtig dit. Daadkrachtig dat. Doorpakken hier. Doorpakken daar.

En zodra er daadwerkelijk iets ligt waar je dezelfde avond een besluit over kunt nemen, blijkt “doorpakken” ineens een administratieve term voor “volgende week misschien”.

Dat is een bijzondere vorm van bestuurlijke snelheid. Een soort gemeentelijke Formule 1 waarbij de coureur eerst uitstapt om een taart aan te snijden.

En het mooie is dat dit allemaal gebeurde zonder voorafgaand overleg. Dat vind ik misschien nog het meest bewonderenswaardig.

Want normaal gesproken probeer je mensen die een voorstel hebben ingediend even te informeren. Een telefoontje. Een appje. Een rooksignaal. Iets.

Maar in Renkum moet men gedacht hebben: verrassing! Een democratische surprise-party. Alleen was de verrassing niet voor de coalitie. Die wist er al van. De verrassing was voor de rest.

En ergens op dat kruispunt staat ondertussen een fietser. Te wachten. Niet op groen. Niet op veiligheid. Maar op de volgende raadsvergadering. Want in Renkum blijkt een gevaarlijke verkeerssituatie minder urgent dan een volle feestagenda.

Dat is ook een keuze. Alleen wel een keuze die je lastig kunt uitleggen aan iemand die onder een auto terechtkomt. Die zal waarschijnlijk weinig troost halen uit de mededeling:

“Wij hadden het graag eerder behandeld, maar er stond nog een coalitieborrel in de weg.” En dan wordt “Met lef en vertrouwen” ineens een heel andere slogan.

Voor de fietser betekent het namelijk: “Steek gerust over. Met lef. En vertrouw erop dat het goed afloopt.”